เรีอนไทย
เรือนประยุกต์หลังใหญ่
เป็นรูปแบบเรือนที่มีการประยุกต์ทั้งด้านโครงสร้าง
และวัสดุแต่ยังคงรักษารูปแบบและภาพลักษณ์ของเรือน
อีสานแบบดั้งเดิม( การใช้พื้นที่ภายในประกอบด้วย ห้องปะชุม45ที่)
คลังและห้องปฏิบัติการคลินิกพิพิธภัณฑ์ คลังเอกสารจดหมายเหตุมหาวิทยาลัยมหาสารคาม
และสำนักงานโครงการจัดตั้งพิพิธภัณฑ์มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
เรือนประยุกต์หลังเล็ก
เป็นเรือนประยุกต์ขนาดเล็ก ชั้นบนเป็นพื้นที่จัดแสดง
นิทรรศการ " เรื่องเล่าของเรา เล่าเรื่องมหาวิทยาลัย :
Our story Our University" ชั้นล่างเป็นพื้นที่สำหรับ
จัดแสดงนิทรรศการหมุนเวียน
เรือนโข่ง
เรือนโข่ง เป็นเรือนหลังเล็กที่มีโครงสร้างเฉพาะ
แต่สร้างติดกับชานของเรือนใหญ่ (เรือนนอน) ไว้เมื่อ
ต้องการแยกเรือนก็สามารถรื้อถอนไปสร้างเป็นเรือน
หลังใหม่ได้โดยไม่กระทบต่อโครงสร้างของเรือนใหญ่
เรือนโข่งเป็นที่จัดแสดงนิทรรศการ "ดนตรีอีสาน"
และเป็นที่ตั้งของชมรมนาฏศิลป์ และดนตรีพื้นเมือง
มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
เรือนเกย
เป็นรูปแบบเรือนในวิถีชีวิตของชาวอีสานที่มี
การต่อเกย (ชาน) ออกมาจากเรือนใหญ่ (เรือนนอน)
เพื่อใช้ประโยชน์ทั้งเป็นเรือนไฟ (ครัว) สถานที่พักผ่อน
รับประทานอาหาร ต้อนรับแขก และการประกอบพิธีหรือ
กิจกรรมในวิถีชีวิตของชาวอีสาน ด้านล่างของเรือน
ใช้เป็นสถานที่เก็บวัสดุหรือเครื่องมือเครื่องใช้ในการ
ดำเนินชีวิต บางครั้งอาจใช้เป็นคอกสัตว์เลี้ยง เช่น
ไก่ วัว ควาย
เรือนเกยเป็นที่จัดแสดงนิทรรศการ "เอกสาร
ใบลาน"ของโครงการอนุรักษ์ใบลานในภาคตะวันออก
เฉียงเหนือ
เรือนตูบต่อเล้า (ยุ้งข้าว)
เล้าข้าว (ยุ้งข้าว) เป็นสถานที่เก็บข้าวเปลือก
และผลผลิตทางการเกษตร รวมทั้งเป็นที่เก็บเครื่องมือ
เครื่องใช้ในวิถีชีวิตและคอกสัตว์เลี้ยง
ตูบต่อเล้า เป็นเรือนชั่วคราวที่ยื่นออกมาจาก
เล้าข้าวเป็นที่อยู่อาศัยของครอบครัวใหม่ที่แยกเรือน
ออกจากเรือนของพ่อแม่แต่ยังไม่มีกำลังที่จะสร้าง
เรือนใหม่หรือถ้าไม่มีผู้อาศัยก็ใช้เป็นสถานที่เก็บวัสดุ
หรือเครื่องมือเครื่องใช้ในวิถีชีวิต
เรือนผู้ไทย
เป็นรูปแบบเรือนของ "ชาวผู้ไท" ซึ่งเป็นกลุ่ม
ชาติพันธุ์หนึ่งซึ่งตั้งถิ่นฐานอยู่ในภาคตะวันออกเฉียง
เหนือมีลักษณะคล้ายคลึงกับเรือนโข่ง ต่างกันที่"ขื่อ
และคาน" ของเรือนหลังเล็กจะฝากยึดติดกับโครงสร้าง
ของเรือนใหญ่
เรือนผู้ไท เป็นที่จัดแสดงนิทรรศการ "ภูมิปัญญา
ชาวลุ่มน้ำชี"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น